Πηγή: 50/50Revolution, 05/09/2026
Σε τοπικό ενημερωτικό ιστότοπο δημοσιεύθηκε άρθρο με τον πανηγυρικό τίτλο «Μεγάλη δικαστική επιτυχία για τον δικηγόρο Ιωάννη Φωκά – Απόφαση-σταθμός από το Εφετείο Πειραιά».
Το δημοσίευμα δεν περιορίζεται στην παρουσίαση μιας δικαστικής απόφασης. Επαναλαμβάνει ότι πρόκειται για «σημαντική δικαστική επιτυχία», «σημαντική δικαίωση» και «ακόμη μία σημαντική επαγγελματική και δικαστηριακή επιτυχία» του συγκεκριμένου δικηγόρου. Δεν είναι, μάλιστα, το μοναδικό δημοσίευμα ανάλογου χαρακτήρα για τον ίδιο δικηγόρο στον συγκεκριμένο ιστότοπο. Η επανάληψη δημιουργεί αντικειμενικά την εικόνα μιας συστηματικής επαγγελματικής προβολής μέσα από την παρουσίαση δικαστικών υποθέσεων ως προσωπικών επιτυχιών.
Οφείλουμε, ωστόσο, να είμαστε απολύτως ακριβείς: δεν γνωρίζουμε ποιος συνέταξε ή προκάλεσε τα δημοσιεύματα. Δεν γνωρίζουμε αν ο δικηγόρος τα παρήγγειλε, αν παραχώρησε στοιχεία, αν συναίνεσε πριν από τη δημοσίευσή τους ή αν υπήρξε οποιοδήποτε αντάλλαγμα. Τίποτε από αυτά δεν θεωρείται δεδομένο χωρίς αποδείξεις.
Αυτό, όμως, δεν εξαφανίζει το πρόβλημα. Απλώς προσδιορίζει σωστά τα ερωτήματα και τις αντίστοιχες ευθύνες.
Ο δικηγόρος δεν «νικά» ένα παιδί ή έναν γονέα.
Σε μια εμπορική ή περιουσιακή διαφορά μπορεί κάποιος, με τις αναγκαίες πάντοτε επιφυλάξεις, να μιλήσει για δικαστική επιτυχία του εντολέα του δικηγόρου. Στις οικογενειακές δίκες τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Όταν ένα δικαστήριο αναθέτει την αποκλειστική επιμέλεια του παιδιού στον έναν γονέα, το αποτέλεσμα δεν αποτελεί τρόπαιο. Δεν είναι «νίκη» που προσφέρεται για πανηγυρισμούς. Πρόκειται για μια βαθιά επέμβαση στις οικογενειακές σχέσεις, η οποία επηρεάζει την καθημερινότητα, την ανατροφή και την ψυχική ανάπτυξη ενός παιδιού, καθώς και τη σχέση του με καθέναν από τους γονείς του.
Η παρουσίαση της αποκλειστικής επιμέλειας ως μεγάλης επαγγελματικής επιτυχίας κατασκευάζει αναπόφευκτα έναν νικητή και έναν ηττημένο. Στην πραγματικότητα, όμως, η κοινωνία δεν έχει κανέναν λόγο να πανηγυρίζει για μία αντιδικία που καταλήγει στην περιθωριοποίηση ενός γονέα από τη ζωή του παιδιού.
Ο δικηγόρος οφείλει ασφαλώς να υπερασπίζεται με συνέπεια τον εντολέα του. Παραμένει, όμως, συλλειτουργός της Δικαιοσύνης. Ιδίως στις οικογενειακές διαφορές, το έργο του δεν εξαντλείται στην ήττα του αντιδίκου. Περιλαμβάνει θεσμική αυτοσυγκράτηση, προστασία του παιδιού και αναζήτηση λύσεων που δεν καταστρέφουν τις οικογενειακές σχέσεις.
Το site θεωρεί τη δικαστική έκβαση μία νίκη του δικηγόρου.
Για το παιδί είναι νίκη;
Και ποιος είναι ο δικηγόρος του παιδιού;
Άλλο ενημέρωση, άλλο διαφήμιση μέσω δικαστικών «επιτυχιών»
Ο Κώδικας Δικηγόρων δεν απαγορεύει κάθε μορφή επαγγελματικής παρουσίας. Το άρθρο 40 του ν. 4194/2013 επιτρέπει τη δημοσιοποίηση των τομέων επαγγελματικής δραστηριότητας και ορισμένων επαγγελματικών στοιχείων, μόνον όμως με τρόπο που προσιδιάζει στο δικηγορικό λειτούργημα και συνάδει με το κύρος και την αξιοπρέπειά του.
Η ίδια διάταξη ορίζει ότι η προβολή δεν πρέπει να είναι αθέμιτη, αναληθής ή παραπλανητική, να αναφέρεται σε αριθμό υποθέσεων ή ποσοστά επιτυχίας ούτε να προκαλεί απαξιωτικές εντυπώσεις για το δικηγορικό λειτούργημα. Η παράβασή της μπορεί να αποτελέσει πειθαρχικό παράπτωμα. Άρθρο 40 Κώδικα Δικηγόρων.
Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν επιτρέπεται σε ένα μέσο να αναφέρει το όνομα του δικηγόρου που χειρίστηκε μια υπόθεση. Το ερώτημα είναι πότε η ενημέρωση μετατρέπεται σε κατασκευή επαγγελματικού κύρους με διαφημιστικά μέσα.
Η συνεχής χρήση εκφράσεων όπως «μεγάλη δικαστική επιτυχία», «απόφαση-σταθμός», «δικαίωση» και «ακόμη μία επαγγελματική επιτυχία» δεν ενημερώνει απλώς για το περιεχόμενο μιας απόφασης. Καλλιεργεί στον αναγνώστη την εντύπωση ότι ο κατονομαζόμενος δικηγόρος διαθέτει ιδιαίτερη αποτελεσματικότητα και σειρά δικαστικών επιτυχιών.
Αυτό ακριβώς χρειάζεται θεσμικό έλεγχο.
Ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών έχει επισημάνει ότι είναι καταδικαστέα και πειθαρχικά ελεγκτέα η συμπεριφορά δικηγόρου που επιδιώκει μέσω των μέσων ενημέρωσης αθέμιτη διαφήμιση και άγρα πελατείας, επειδή τέτοιες πρακτικές πλήττουν το κύρος του δικηγορικού σώματος. Ανακοίνωση ΔΣΑ για ΜΜΕ και αθέμιτη διαφήμιση.
Ποιος φέρει την ευθύνη;
Πρώτη είναι η ευθύνη του μέσου ενημέρωσης. Το μέσο επιλέγει τον τίτλο, τις εκφράσεις, την εικόνα και τον τρόπο παρουσίασης. Όταν μετατρέπει μια δικαστική απόφαση για ένα παιδί σε ένα επαινετικό πορτρέτο συγκεκριμένου δικηγόρου, εγκαταλείπει τη δημοσιογραφική ενημέρωση και εισέρχεται στον χώρο της επαγγελματικής προβολής.
Διαφορετικό είναι το ζήτημα της στάσης του δικηγόρου. Χωρίς αποδείξεις δεν μπορούμε να του αποδώσουμε την πρωτοβουλία ή την οργάνωση των δημοσιεύσεων. Μπορούμε, όμως, να θέσουμε ένα εύλογο δεοντολογικό ερώτημα: οφείλει να αποστασιοποιηθεί και να ζητήσει να σταματήσει η χρήση του ονόματός του ο δικηγόρος που πληροφορείται ότι προβάλλεται επανειλημμένα ως πρωταγωνιστής «μεγάλων δικαστικών επιτυχιών»;
Η επανάληψη των δημοσιευμάτων καθιστά το ερώτημα εντονότερο. Δεν αποδεικνύει γνώση ή συναίνεση. Δικαιολογεί, όμως, τη διερεύνηση του αν υπήρξε γνώση, αποδοχή, ανοχή ή αντίδραση.
Τρίτη είναι η θεσμική ευθύνη του οικείου Δικηγορικού Συλλόγου. Ο Σύλλογος δεν καλείται να καταδικάσει εκ των προτέρων κανέναν. Οφείλει, όμως, να προστατεύει το κύρος του λειτουργήματος και να εξετάζει φαινόμενα συστηματικής προβολής των μελών του μέσω δημοσιευμάτων που εμφανίζουν δικαστικές υποθέσεις ως προσωπικά επαγγελματικά κατορθώματα.
Ακόμη μεγαλύτερη προσοχή όταν υπάρχει παιδί
Στις οικογενειακές υποθέσεις προστίθεται μία ακόμη σοβαρή διάσταση: η ιδιωτική ζωή του παιδιού. Ακόμη και αν δεν αναγράφεται το όνομά του, ο συνδυασμός περιοχής, ηλικίας, τόπου κατοικίας, οικογενειακής κατάστασης, δικαστηρίου και στοιχείων των ενηλίκων μπορεί να καταστήσει την οικογένεια αναγνωρίσιμη στην τοπική κοινωνία.
Το παιδί δεν επέλεξε τη δικαστική αντιδικία. Δεν συναίνεσε στη δημόσια παρουσίασή της. Πολύ περισσότερο, δεν μπορεί η ζωή του να χρησιμοποιείται για την οικοδόμηση της επαγγελματικής εικόνας οποιουδήποτε ενήλικα.
Ένα ερώτημα προς τον Δικηγορικό Σύλλογο Γιαννιτσών
Το 5050revolution δεν αποφαίνεται για την ύπαρξη ατομικής πειθαρχικής ευθύνης. Αυτό ανήκει αποκλειστικά στα αρμόδια θεσμικά όργανα και προϋποθέτει πλήρη διερεύνηση.
Θέτει, όμως, δημοσίως το ερώτημα προς τον Δικηγορικό Σύλλογο Γιαννιτσών: Συνάδει με το κύρος και την αξιοπρέπεια του δικηγορικού λειτουργήματος η επαναλαμβανόμενη παρουσίαση οικογενειακών δικαστικών υποθέσεων από μέσο ενημέρωσης ως προσωπικών «μεγάλων επιτυχιών» συγκεκριμένου μέλους του;
Και ακόμη:
Ποια πρέπει να είναι η αντίδραση ενός δικηγόρου όταν τρίτο μέσο τον προβάλλει κατ’ επανάληψη με τρόπο που εμφανίζει την αποκλειστική επιμέλεια ενός παιδιού ως επαγγελματικό του τρόπαιο;
Οι απαντήσεις δεν αφορούν μόνο έναν δικηγόρο ή έναν τοπικό ιστότοπο. Αφορούν το πρότυπο δικηγορίας που θέλουμε.
Η δημοσιογραφία της οικογενειακής δικαιοσύνης απαιτεί γνώση, ευθύνη και αυτοσυγκράτηση. Δεν χρειάζεται πανηγυρικούς τίτλους. Και τα παιδιά δεν είναι διαφημιστικά τρόπαια.
Διαβάστε το κείμενο του άρθρου που δημοσιεύθηκε στο www.pellanews.gr «Μεγάλη δικαστική επιτυχία για τον δικηγόρο Ιωάννη Φωκά – Απόφαση-σταθμός από το Εφετείο Πειραιά»
… «Μια σημαντική δικαστική επιτυχία καταγράφει ο δικηγόρος Ιωάννης Φωκάς, σε μια ιδιαίτερα απαιτητική υπόθεση οικογενειακού δικαίου που έφτασε μέχρι το Μονομελές Εφετείο Πειραιά και αφορούσε την επιμέλεια ανήλικου παιδιού»…
… «Η συγκεκριμένη απόφαση αποτελεί μία ιδιαίτερα σημαντική δικαστική επιτυχία για τον δικηγόρο Γιάννη Φωκά, ο οποίος χειρίστηκε μια σύνθετη υπόθεση με έντονη αντιδικία και με εξαιρετικά ευαίσθητο αντικείμενο, καθώς στο επίκεντρο βρισκόταν η καθημερινότητα και το μέλλον ενός ανήλικου παιδιού»…
… «Για τον Γιάννη Φωκά, η έκβαση της συγκεκριμένης υπόθεσης έρχεται να αποτελέσει ακόμη μία σημαντική επαγγελματική και δικαστηριακή επιτυχία σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό πεδίο του οικογενειακού δικαίου»…