Πηγή: LIFO, 29.06.2026
Γιατί η φροντίδα των παιδιών εξακολουθεί να θεωρείται κυρίως γυναικεία υπόθεση;
Είμαι μια γυναίκα χωρίς παιδιά και βαρέθηκα να βλέπω μπαμπάδες να παριστάνουν τους θεατές. Πού είναι οι μπαμπάδες; Οέο;
Αξιότιμη ομάδα του ampa,
Περπατάω στους δρόμους της Αθήνας και βλέπω το μέλλον μας να επαναλαμβάνει τα λάθη του παρελθόντος. Εν έτει 2026, με όλη την τεχνολογία στα χέρια μας, οπουδήποτε κι αν κοιτάξει κανείς στην Αθήνα, η εικόνα παραμένει ακόμη δεκαετίες πίσω.
Βλέπω στρατιές από μητέρες να παλεύουν μόνες τους. Να σπρώχνουν καρότσια, να τρέχουν πίσω από τα παιδιά τους, να τα παίρνουν αγκαλιά. Και δίπλα τους; Πατεράδες-«γλάστρες». Άντρες που στέκονται εκεί, με το βλέμμα χαμένο στο πουθενά, ρόλοι διακοσμητικοί σε μια ζωή που τους ανήκει εξίσου, αλλά από την οποία έχουν αποκοπεί.
Είναι εξοργιστικό το ότι δεν υπάρχουν αλλαξιέρες στις ανδρικές τουαλέτες. Γιατί το σήμα της φροντίδας να έχει πάντα μια φιγούρα με φούστα; Το μήνυμα που στέλνουμε είναι ξεκάθαρο: «Πατέρα, είσαι περιττός. Αν αλλάξεις πάνα, είσαι η ντροπή του ανδρικού φύλου». Ωστόσο, η αλλαγή της πάνας κατ’ εμέ δεν είναι και ούτε πρέπει να είναι υπόθεση μόνο της μητέρας, γιατί δεν είναι μόνο η μητέρα γονιός, είναι και ο πατέρας. Έχει και εκείνος ευθύνες. Αξίζει επίσης να επισημάνω, ότι πατέρας δεν σημαίνει να εργάζεσαι από το πρωί μέχρι και το βράδυ. Είναι η καθημερινή παρουσία στις ζωές των παιδιών του, η φροντίδα, η στοργή. Είναι η άνευ όρων αγάπη του, η οποία δεν εξαγοράζεται με κανένα λεπτό του Ευρώ που λαμβάνει από την εργασία του.
Κι όταν ένας πατέρας πάει κόντρα στο ρεύμα; Δηλαδή όταν είναι ενεργός, αγκαλιάζει, φροντίζει και δείχνει στοργή στα παιδιά του; Τότε η κοινωνία φοράει το πιο σκληρό της προσωπείο. Τον κοιτάζουν με καχυποψία. Τον θεωρούν «ανώμαλο», «επικίνδυνο». Την ίδια στιγμή, οι ίδιες αυτές πράξεις από μια μητέρα θεωρούνται «ιερό καθήκον» και συνάμα κάτι αξιοθαύμαστο και αξιαγάπητο.
Επίσης, θεωρώ άδικο να βλέπουμε στην πλειοψηφία των περιπτώσεων μαμάδες στις πόρτες των σχολείων, στα ραντεβού με τους παιδιάτρους, σε παιδικές χαρές, σε παιδότοπους ακόμη και στις σχολικές εκδηλώσεις των παιδιών, όπου οι πατεράδες «λάμπουν» διά της απουσίας τους, λες και οι ζωές των παιδιών τους ούτε τους αφορούν και ούτε πρέπει τους αφορούν, υπονοώντας ότι μόνο οι μητέρες πρέπει να είναι δίπλα στα παιδιά τους και δεν πειράζει, αν οι πατεράδες επιλέξουν να μην ασχοληθούν καθόλου με τα παιδιά τους.
Το Σύνταγμά μας μιλάει μόνο για μητρότητα, λες και το παιδί φέρει το DNA μόνο της μάνας, όχι και του πατέρα.
Οι διαφημίσεις, επίσης, μάς δείχνουν μόνο μαμάδες, λες και οι μπαμπάδες είναι βιολογικά ανίκανοι για τρυφερότητα.
Κι έτσι, φτάνουμε στην Κυριακή—τη μέρα που θα έπρεπε να είναι γιορτή της οικογένειας—και βλέπουμε αποξενωμένους πατεράδες να κλαίνε από μακριά, ενώ οι «παρόντες» πατεράδες επιλέγουν να είναι απόντες, πνιγμένοι στο άλλοθι της δουλειάς, χάνοντας την ευκαιρία να γνωρίσουν το παιδί τους, πριν να είναι πολύ αργά.
Δεν είμαι μητέρα, δεν είμαι καν παντρεμένη. Είμαι μια γυναίκα που παρατηρεί και αρνείται να σιωπήσει μπροστά σε αυτή την «ορφανή» πατρική στοργή. Δεν θέλω να μεγαλώνουμε παιδιά που βλέπουν τον πατέρα τους ως μια απόμακρη φιγούρα ή ως μια «απώλεια».
Η ισότητα δεν είναι μόνο το δικαίωμα της γυναίκας να εργάζεται. Είναι πρωτίστως το δικαίωμα του παιδιού να έχει και τον πατέρα δίπλα του. Είναι ώρα να σπάσουμε τα δεσμά της «κτητικής» μητρότητας και της «περιττής» πατρότητας. Πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να κρύβουμε την πατρότητα πίσω από δικαιολογίες και ας αναγνωρίσουμε, επιτέλους, ότι η φροντίδα δεν έχει φύλο.
Συγγνώμη για την έκταση του κειμένου, αλλά ήθελα τόσα πολλά να γράψω για αυτό το θέμα και είναι μεγάλη μου χαρά να σας μεταδώσω τις σκέψεις μου μέσω του κειμένου μου.
ΑΠΟ ΤHΝ – Μια νεαρή γυναίκα