Η παρέκκλιση από την από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας, η επιλογή του ενός γονέα, η επικοινωνία και η αναλογική κατανομή των οικονομικών βαρών. Η απόφαση είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, επειδή δεν αγνοεί τυπικά τον Ν. 4800/2021. Αντίθετα, αναγνωρίζει ρητά τον κανόνα της συνεπιμέλειας του άρθρου 1513 ΑΚ και στη συνέχεια επιλέγει παρέκκλιση από αυτόν.
- Αντικείμενο
Η υπ’ αρ. 6234/2026 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, αφορά σε διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων (δημοσιεύθηκε στις 21.9.2026).
Συνεκδικάστηκαν δύο αντίθετες αιτήσεις:
- ο πατέρας ζήτησε, μεταξύ άλλων, ισόχρονη συνεπιμέλεια, μέσω συστήματος «nesting model», με εναλλαγή των γονέων ανά εβδομάδα στην οικογενειακή κατοικία, ενώ επικουρικά, ζήτησε λειτουργική κατανομή της συνεπιμέλειας,
- η μητέρα ζήτησε αποκλειστική επιμέλεια, μετοίκηση του πατέρα από την οικογενειακή στέγη και διατροφή των παιδιών.
Το Δικαστήριο τελικά:
- ανέθεσε προσωρινά αποκλειστικά στη μητέρα την επιμέλεια του προσώπου των δύο παιδιών,
- όρισε ως τόπο διαμονής τους την οικογενειακή στέγη,
- διέταξε τη μετοίκηση του πατέρα,
- επέβαλε στον πατέρα συνολική διατροφή 700 ευρώ μηνιαίως,
- δεν ρύθμισε την επικοινωνία πατέρα και παιδιών,
- έδωσε προθεσμία 60 ημερών για άσκηση των κύριων αγωγών.
- Το κρίσιμο σημείο σε σχέση με τον Ν. 4800/2021
Το Δικαστήριο αναφέρει «πρέπει να υπάρξει παρέκκλιση από τον κανόνα της συνεπιμέλειας, που προβλέπει η διάταξη του άρθρου 1513 ΑΚ» και αναθέτει προσωρινά αποκλειστική επιμέλεια στη μητέρα.
Η ίδια η απόφαση δηλαδή αναγνωρίζει ότι η συνεπιμέλεια αποτελεί τον κανόνα του άρθρου 1513 ΑΚ, χαρακτηρίζει τη διαφορετική λύση ως «παρέκκλιση», αλλά καταλήγει στην αποκλειστική επιμέλεια. Και πράγματι ο Ν. 4800/2021 τροποποίησε το άρθρο 1513 ΑΚ ακριβώς στην κατεύθυνση της «από κοινού και εξίσου άσκησης της γονικής μέριμνας», ενώ το άρθρο 1514 ρυθμίζει ειδικά την παρέκκλιση από την από κοινού άσκηση.
Το ουσιαστικό ερώτημα είναι κατά πόσο αρκούν τα συγκεκριμένα περιστατικά που πιθανολόγησε ώστε να θεμελιώσουν τη συγκεκριμένη παρέκκλιση.
- Ποια αιτιολογία χρησιμοποιεί το Δικαστήριο
Υπάρχουν δύο βασικοί άξονες αιτιολόγησης.
Α. Έλλειψη συνεργασίας των γονέων
Η απόφαση θεωρεί ότι οι σχέσεις των γονέων «έχουν πλήρως αποδομηθεί», «αδυνατούν πλήρως να συνεννοηθούν», προβλέπεται ότι θα εξακολουθήσουν να αδυνατούν να συνεργαστούν, η κατάσταση δημιουργεί τριβές και εντάσεις και αυτές προκαλούν ψυχολογική επιβάρυνση στα παιδιά.
Β. Στεγαστική κατάσταση του πατέρα
Το Δικαστήριο δίνει ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός ότι ο πατέρας, μετά την προσωρινή διαταγή, δεν διαθέτει δική του κατοικία αλλά κοιμάται προσωρινά στον επαγγελματικό χώρο της επιχείρησής του.
Συνδέοντας τα δύο στοιχεία, καταλήγει ότι θα δημιουργηθούν «σοβαρά εμπόδια σε πρακτικό επίπεδο για την εφαρμογή της συνεπιμέλειας».
- Πρώτο σημείο κριτικής: η «έλλειψη συνεργασίας»
Το άρθρο 1513, όπως διαμορφώθηκε με τον Ν. 4800/2021, προβλέπει ότι μετά το διαζύγιο/διάσταση οι γονείς εξακολουθούν να ασκούν από κοινού και εξίσου τη γονική μέριμνα. Το άρθρο 1514 είναι ακριβώς η διάταξη που αφορά την παρέκκλιση από αυτή την από κοινού άσκηση.
Στην απόφαση υπάρχει η ακολουθία Σύγκρουση γονέων – Αδυναμία συνεργασίας – Κίνδυνος νέων συγκρούσεων – Αποκλειστική επιμέλεια.
Αν η απλή ή ακόμη και έντονη σύγκρουση των γονέων αρκεί αυτή καθαυτή για αποκλειστική επιμέλεια, πόσο πραγματικό πεδίο εφαρμογής απομένει στον κανόνα του άρθρου 1513 στις συγκρουσιακές οικογενειακές υποθέσεις;
Η αιτιολογία δεν αναπτύσσει επαρκώς γιατί η συγκεκριμένη σύγκρουση δεν θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με ηπιότερη ή λειτουργικά κατανεμημένη ρύθμιση της γονικής μέριμνας.
- Δεύτερο σημείο κριτικής: ανεπαρκής εξέταση της επικουρικά προταθείσας λειτουργικής κατανομής
Ο πατέρας δεν είχε υποβάλει μόνο κύριο αίτημα για 50/50 «nesting». Είχε υποβάλει και επικουρικό αίτημα λειτουργικής κατανομής της συνεπιμέλειας.
Η απόφαση αιτιολογεί αρκετά καθαρά γιατί θεωρεί προβληματικό το συγκεκριμένο nesting model, αλλά πολύ λιγότερο εμφανώς αιτιολογεί γιατί πρέπει να εγκαταλειφθεί συνολικά η λύση της από κοινού άσκησης αντί να επιλεγεί κάποια λειτουργική κατανομή.
Προκύπτει λοιπόν το εύλογο νομικό ερώτημα: Αξιολογήθηκαν επαρκώς οι λιγότερο περιοριστικές εναλλακτικές πριν φτάσει το Δικαστήριο στην αποκλειστική επιμέλεια;
- Τρίτο σημείο κριτικής: Παιδοκεντρικό κενό ως προς τη ρύθμιση της επικοινωνίας
Υπάρχει και ένα δεύτερο στοιχείο που αξίζει πραγματικά να αναδειχθεί. Η απόφαση δέχεται αφενός ότι η άσκηση της επικοινωνίας του πατέρα είναι «απολύτως απαραίτητη» για την ψυχοσυναισθηματική ωρίμανση των παιδιών, αλλά αφετέρου δεν ρυθμίζει την επικοινωνία επειδή διαπιστώνει ότι δεν έχει υποβληθεί ειδικό σχετικό αίτημα.
Έτσι δημιουργείται στην πράξη μια κατάσταση όπου ανατίθεται η αποκλειστική επιμέλεια στη μητέρα, διατάσσεται η μετοίκηση του πατέρα από την οικογενειακή εστία, αναγνωρίζεται η απόλυτη αναγκαιότητα της επικοινωνίας των τέκνων με τον πατέρα, αλλά δεν κάνει καμία συγκεκριμένη προσωρινή ρύθμιση επικοινωνίας, δημιουργώντας κατ’ αυτό τον τρόπο το πιο ισχυρό παιδοκεντρικό κενό της απόφασης.
Το αποτέλεσμα είναι ένα ουσιώδες παιδοκεντρικό κενό: το Δικαστήριο αναγνωρίζει την αναγκαιότητα της σχέσης των παιδιών με τον πατέρα, χωρίς όμως να διασφαλίζει συγκεκριμένο και άμεσα εφαρμόσιμο πλαίσιο διατήρησης των οικογενειακών δεσμών των ανηλίκων με τον έτερο γονέα.
Τέλος – Η δικαστική απόφαση δημιουργεί μια τετελεσμένη συνθήκη την οποία σε επόμενες δίκες θα συναντήσουν οι ανήλικοι – την βίαιη και τετελεσμένη διακοπή της σχέσης με τον έναν γονέα.
- Τέταρτο σημείο κριτικής: Η ακρόαση των παιδιών
Η απόφαση αναφέρει ότι έλαβε υπόψη και «τη γνώμη των ανήλικων τέκνων» κατά τη στάθμιση του βέλτιστου συμφέροντός τους. Αυτό όμως παρουσιάζει ενδιαφέρον επειδή από το αναγνωσθέν κείμενο δεν προκύπτει με σαφήνεια πώς αποκτήθηκε αυτή η γνώμη, ποια ήταν η ουσία της ή ποια βαρύτητα αποδόθηκε σε αυτήν.
Η αναφορά στη γνώμη των παιδιών δεν συνοδεύεται στο κείμενο από ειδικότερη ανάπτυξη του τρόπου με τον οποίο αυτή συνεκτιμήθηκε στη συγκεκριμένη επιλογή αποκλειστικής επιμέλειας.
Η απλή αναφορά στη γνώμη των παιδιών δεν καθιστά από μόνη της ελέγξιμο τον τρόπο με τον οποίο το δικαίωμα ακρόασης ενσωματώθηκε στην κρίση για το βέλτιστο συμφέρον τους.
- Πέμπτο σημείο κριτικής: Το ζήτημα της κατοικίας του πατέρα
Η απόφαση χρησιμοποιεί ως πρόσθετο επιχείρημα ότι ο πατέρας δεν έχει σταθερή κατοικία και προσωρινά διαμένει στην επιχείρησή του. Εδώ όμως υπάρχει μια ενδιαφέρουσα πραγματική αλληλουχία:
- ήδη με προσωρινή διαταγή της 2.6.2026 οι γονείς διαμένουν χωριστά,
- η μητέρα παραμένει προσωρινά στην οικογενειακή κατοικία,
- ο πατέρας έχει εγκατασταθεί προσωρινά στον επαγγελματικό του χώρο, ακριβώς επειδή η μητέρα διαμένει με τα παιδία στην κοινή τους κατοικία
- η τελική προσωρινή απόφαση διατάσσει τη μετοίκησή του από την οικογενειακή κατοικία.
Κατά πόσο μια εμφανώς προσωρινή στεγαστική κατάσταση είναι επαρκές στοιχείο για την ευρύτερη επιλογή αποκλειστικής επιμέλειας;
Ιδίως αφού το ίδιο το προτεινόμενο nesting αφορούσε διαμονή των παιδιών στην οικογενειακή κατοικία, όχι στον επαγγελματικό χώρο του πατέρα.
Τέλος και πλέον σημαντικό: Πως αξιολογήθηκε ότι πρέπει η μητέρα να μείνει στην κοινή κατοικία και όχι ο πατέρας;
- Έκτο σημείο κριτικής: έλλειμμα ειδικής συγκριτικής αιτιολογίας ως προς την επιλογή του γονέα
Ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλεί όχι μόνο η παρέκκλιση από τον κανόνα της από κοινού άσκησης της γονικής μέριμνας, αλλά και η αιτιολόγηση της επιλογής του γονέα στον οποίο ανατίθεται αποκλειστικά η επιμέλεια. Εφόσον το Δικαστήριο κρίνει ότι η από κοινού άσκηση δεν είναι εφικτή, απαιτείται διακριτή και εξατομικευμένη παιδοκεντρική στάθμιση ως προς το γιατί η ανάθεση στον έναν γονέα, και όχι στον άλλο, υπηρετεί καλύτερα το συμφέρον των συγκεκριμένων παιδιών. Στην απόφαση η μετάβαση από τη διαπίστωση της γονεϊκής σύγκρουσης στην αποκλειστική επιμέλεια της μητέρας δεν συνοδεύεται από αντίστοιχα αναλυτική συγκριτική αιτιολόγηση της συγκεκριμένης επιλογής.
- Έβδομο σημείο κριτικής: ρύθμιση συνεισφοράς γονέων στις οικονομικές ανάγκες των παιδιών
Ιδιαίτερο προβληματισμό δημιουργεί και ο τρόπος με τον οποίο προσδιορίζεται η συνεισφορά των δύο γονέων στη διατροφή των παιδιών.
Η απόφαση προσδιορίζει τις συνολικές ανάγκες κάθε παιδιού σε 700 ευρώ μηνιαίως και καταλήγει ότι ο πατέρας πρέπει να καταβάλλει 350 ευρώ για κάθε παιδί, συνολικά 700 ευρώ, ενώ το υπόλοιπο ποσό των 350 ευρώ ανά παιδί βαρύνει τη μητέρα και καλύπτεται τόσο από το εισόδημά της όσο και από τις προσωπικές υπηρεσίες και παροχές της λόγω συνοίκησης με τα παιδιά.
Το ζήτημα που ανακύπτει δεν είναι η υποχρέωση του πατέρα να συνεισφέρει στη διατροφή των παιδιών του, η οποία είναι δεδομένη, αλλά αν προκύπτει με επαρκή και ελέγξιμη αιτιολογία η συγκεκριμένη αναλογία επιμερισμού της υποχρέωσης μεταξύ των δύο γονέων.
(α) Άνισα εισοδήματα, αλλά κατάληξη σε ουσιαστικά ισόποση συμμετοχή
Η ίδια η απόφαση δέχεται ότι η μητέρα έχει μηνιαίες αποδοχές 4.500 ευρώ. Για τον πατέρα δεν προσδιορίζει στο κείμενο αντίστοιχο συγκεκριμένο μηνιαίο πραγματικό εισόδημα. Αντίθετα, απορρίπτει τον ισχυρισμό περί ζημιογόνου επιχείρησης και συνεκτιμά τη δυνατότητά του να δημιουργεί πρόσθετους πόρους. Παρά ταύτα, καταλήγει ότι οι διάδικοι έχουν «αντίστοιχες οικονομικές δυνάμεις».
Πώς προκύπτει η ισοδύναμη οικονομική δυνατότητα των δύο γονέων όταν για τον έναν προσδιορίζεται συγκεκριμένο εισόδημα 4.500 ευρώ, ενώ για τον άλλο η οικονομική δυνατότητα στηρίζεται εν μέρει σε εκτίμηση περί δυνητικής δημιουργίας πρόσθετου εισοδήματος;
Ο προβληματισμός είναι σημαντικός ακριβώς επειδή το άρθρο 1489 ΑΚ δεν προβλέπει κατ’ ανάγκη ίση συμμετοχή των γονέων, αλλά συμμετοχή ανάλογα με τις δυνάμεις τους.
(β) Η δανειακή επιβάρυνση αναγνωρίζεται, αλλά δεν αποτυπώνεται αριθμητικά στη στάθμιση
Εφόσον ο πατέρας καταβάλλει το δάνειο της κατοικίας στην οποία εξακολουθούν να στεγάζονται τα παιδιά και η μητέρα, η δανειακή υποχρέωση δεν συνυπολογίζεται στη στάθμιση και αναλογικότητα της οικονομικής συνεισφοράς.
(γ) Πραγματικό εισόδημα και «δυνατότητα παραγωγής εισοδήματος»
Η απόφαση αναφέρει ότι ο πατέρας εργαζόταν σε πολυεθνική εταιρεία και ότι είναι «νέος και υγιής» και διαθέτει τα προσόντα ώστε να μπορεί «να συμπληρώσει το μηνιαίο εισόδημά του από εργασία ανάλογη με τις δυνατότητές του». Στηρίζει μάλιστα τη συλλογιστική αυτή στην έννοια των «δυνάμεων» των άρθρων 1389 και 1489 παρ. 2 ΑΚ.
Η απόφαση φαίνεται να εξισώνει τελικά τις οικονομικές δυνάμεις των δύο γονέων, παρότι για τη μητέρα δέχεται συγκεκριμένο πραγματικό εισόδημα 4.500 ευρώ, ενώ για τον πατέρα συνεκτιμά και μια δυνητική δυνατότητα αύξησης των πόρων του μέσω πρόσθετης εργασίας. Το κρίσιμο ζήτημα είναι κατά πόσο αιτιολογείται επαρκώς η μετάβαση από αυτή τη δυνητική ικανότητα παραγωγής εισοδήματος στη διαπίστωση ότι οι δύο γονείς διαθέτουν τελικά «αντίστοιχες οικονομικές δυνάμεις».
Περαιτέρω, ιδιαίτερη σημασία έχει ότι ο πατέρας δεν εμφανίζεται ως πρόσωπο που απέχει από την οικονομική δραστηριότητα, αλλά διατηρεί και λειτουργεί επιχείρηση. Υπό το πρίσμα αυτό, η αναφορά σε δυνατότητα «συμπλήρωσης» του εισοδήματός του μέσω άλλης εργασίας γεννά ένα πρόσθετο ερώτημα ως προς τη συγκεκριμένη και ρεαλιστική βάση της σχετικής παραδοχής. Ποια ακριβώς επαγγελματική συμπεριφορά θεωρεί το Δικαστήριο ότι μπορούσε ευλόγως να απαιτηθεί από αυτόν; Να εγκαταλείψει ή να περιορίσει την επιχειρηματική του δραστηριότητα προκειμένου να αναλάβει μισθωτή εργασία με μεγαλύτερες αποδοχές ή να αναλάβει παράλληλη εργασία επιπλέον της λειτουργίας της επιχείρησής του; Και, στη δεύτερη περίπτωση, εξετάστηκαν η πραγματική δυνατότητα, ο απαιτούμενος χρόνος, καθώς και οι συγκεκριμένες εργασιακές και ασφαλιστικές συνθήκες μιας τέτοιας παράλληλης απασχόλησης; Χωρίς αντίστοιχη εξειδίκευση, η δυνητική εισοδηματική ικανότητα κινδυνεύει να μετατρέπεται από στοιχείο πραγματικής οικονομικής δυνατότητας σε υποθετικό εισόδημα, πάνω στο οποίο στηρίζεται η εξίσωση των οικονομικών δυνάμεων των δύο γονέων.
(δ) Μετοίκηση και νέα στεγαστική δαπάνη
Εδώ εντοπίζεται μια ενδιαφέρουσα ασυνέπεια του ίδιου του διατακτικού. Η απόφαση αφήνει τη μητέρα και τα παιδιά στην οικογενειακή κατοικία, αναγνωρίζει ότι η μητέρα δεν καταβάλλει μίσθωμα, διατάσσει τη μετοίκηση του πατέρα ενώ κατά τον χρόνο της συζήτησης ο πατέρας ήδη διέμενε υπό πρόχειρες συνθήκες στον επαγγελματικό του χώρο.
Εδώ δημιουργείται ένα απολύτως εύλογο ερώτημα: Κατά τον προσδιορισμό των οικονομικών δυνάμεων των γονέων και της προσωρινής διατροφής, συνεκτιμήθηκε επαρκώς η στεγαστική ανάγκη που δημιουργείται για τον γονέα ο οποίος υποχρεώνεται να μετοικήσει από την οικογενειακή κατοικία;
Η παρατήρηση αυτή αφορά τη συνολική αποτίμηση της πραγματικής οικονομικής δυνατότητας του γονέα μετά την εφαρμογή του διατακτικού, όχι την υποχρέωσή του να συνεισφέρει στη διατροφή.
(ε) Πώς ακριβώς φθάνουμε στον ισόποσο επιμερισμό εξόδων;
Η απόφαση προσδιορίζει τις συνολικές ανάγκες των δύο παιδιών σε 1.400 ευρώ μηνιαίως και επιβάλλει στον πατέρα χρηματική καταβολή 700 ευρώ. Το υπόλοιπο αποδίδεται στη μητέρα μέσω συνδυασμού εισοδήματος, προσωπικών υπηρεσιών και παροχών που συνδέονται με τη συνοίκηση. Δεν εξηγείται όμως ποια χρηματική αξία αποδίδεται στις επιμέρους παροχές της μητέρας ούτε πώς η αποτίμησή τους οδηγεί στον συγκεκριμένο επιμερισμό.
Ο νόμος θέτει κριτήριο όχι την αριθμητική ισότητα, αλλά την αναλογία των οικονομικών δυνάμεων των γονέων. Δεν καθίσταται επαρκώς διαφανής η αριθμητική και αξιολογική διαδρομή μέσω της οποίας το Δικαστήριο, αφού προσδιορίζει τις συνολικές ανάγκες των παιδιών σε 1.400 ευρώ, καταλήγει σε επιμερισμό 700 ευρώ προς 700 ευρώ μεταξύ των γονέων. Δεδομένου ότι το άρθρο 1489 ΑΚ επιτάσσει συμμετοχή καθενός ανάλογα με τις δυνάμεις του, η αιτιολόγηση θα ήταν σκόπιμο να καθιστά ελέγξιμο πώς σταθμίστηκαν τα πραγματικά εισοδήματα, η περιουσιακή κατάσταση, οι δανειακές υποχρεώσεις, οι στεγαστικές ανάγκες και οι αποτιμώμενες σε χρήμα προσωπικές παροχές κάθε γονέα.
Το ζήτημα, συνεπώς, δεν είναι αν μπορεί να συνεκτιμηθεί η εισοδηματική ικανότητα του γονέα, αλλά αν η δυνατότητα αυτή είναι συγκεκριμένη, πραγματική και άμεσα αξιοποιήσιμη υπό τις υφιστάμενες επαγγελματικές συνθήκες, ποιο πρόσθετο εισόδημα θα μπορούσε πράγματι να παραγάγει και με ποια απασχόληση. Διαφορετικά δημιουργείται το ερώτημα αν ο επιμερισμός της διατροφής βασίζεται στις πραγματικές «δυνάμεις» των γονέων ή σε μια υποθετική δυνατότητα επαγγελματικής αναδιάρθρωσης του ενός εξ αυτών.
- Εν κατακλείδι
Ο Ν. 4800/2021 έχει ως αντικείμενο, μεταξύ άλλων, την αναμόρφωση των σχέσεων γονέων και τέκνων μετά τη διακοπή της συμβίωσης, ενώ ρυθμίζει διακριτά το συμφέρον του τέκνου (1511), την από κοινού άσκηση (1513), την παρέκκλιση (1514), τα σημαντικά ζητήματα επιμέλειας (1519) και την επικοινωνία (1520). Ειδικότερα, η παρέκκλιση από την από κοινού άσκηση της επιμέλειας των ανήλικων τέκνων χωρεί μόνο κατ’ εξαίρεση και εφόσον συντρέχουν σπουδαίοι λόγοι, οι οποίοι καθιστούν αναγκαία την υποχώρηση της αρχής της ισότητας των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των γονέων χάριν του συμφέροντος των τέκνων.
Η υπό κρίση απόφαση, εκτεινόμενη σε 10 σελίδες και αναδεικνύοντας επτά διακριτά σημεία προβληματισμού, καθιστά ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη οι δικαστικές ρυθμίσεις μετά τον Ν. 4800/2021 να στηρίζονται σε ειδική, εξατομικευμένη και ελέγξιμη αιτιολογία. Η αιτιολογία αυτή δεν αρκεί να εξαντλείται σε γενικές διαπιστώσεις, αλλά πρέπει να καλύπτει διακριτά και με αναφορά στα συγκεκριμένα πραγματικά δεδομένα την αναγκαιότητα της παρέκκλισης από την από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας, την επιλογή του γονέα στον οποίο ανατίθεται η αποκλειστική επιμέλεια, τη διασφάλιση της ουσιαστικής σχέσης των παιδιών με αμφότερους τους γονείς και την αναλογική κατανομή των οικονομικών βαρών. Όταν η αιτιολογική διαδρομή στα κρίσιμα αυτά ζητήματα δεν είναι σαφής και ελέγξιμη, δημιουργείται εύλογος προβληματισμός ως προς την ουσιαστική εφαρμογή του νομοθετικού πλαισίου και την πραγματική στάθμιση του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού. Η δημόσια συζήτηση δεν αφορά την προνομιακή μεταχείριση οποιουδήποτε γονέα, αλλά την απαρέγκλιτη εφαρμογή του νόμου και πρωτίστως την προστασία των παιδιών μέσω δικαστικών αποφάσεων των οποίων η συλλογιστική είναι σαφής, συγκεκριμένη, επαρκώς τεκμηριωμένη και δικαστικά ελέγξιμη.
Ακολουθεί η απόφαση στο σύνδεσμό:
