Σάββατο 25 Απριλίου 2026
Το απόγευμα του Σαββάτου 25 Απριλίου 2026, η Πλατεία Συντάγματος γέμισε με μουσική, συνθήματα, πανό και σιωπηλά μηνύματα πόνου και διεκδίκησης, στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας κατά της Γονικής Αποξένωσης. Πολίτες από όλη την Ελλάδα συγκεντρώθηκαν ειρηνικά στο κέντρο της Αθήνας για να καταγγείλουν ένα φαινόμενο που, όπως τονίστηκε επανειλημμένα, συνιστά μορφή ψυχολογικής κακοποίησης παιδιών.
Κεντρικό μήνυμα της συγκέντρωσης ήταν ότι «Η γονική αποξένωση είναι παιδική κακοποίηση», σύνθημα που κυριάρχησε στα μεγάλα πανό και επαναλήφθηκε συμβολικά από τους συμμετέχοντες. Οι εικόνες των παιδιών που απουσιάζουν, τα ονόματα γραμμένα σε χαρτόνια, τα χρόνια αποξένωσης που καταγράφονται με αριθμούς, αποτέλεσαν μια σιωπηλή αλλά βαθιά ηχηρή καταγγελία.
Στη συγκέντρωση παρευρέθηκαν γονείς αμφοτέρων φύλων, θείοι, θείες, γιαγιάδες, παππούδες, αδέρφια και ξαδέρφια παιδιών που διάγουν βίο αποξένωσης από τη μια γονική γραμμή. Η συνθήκη της γονικής αποξένωσης δεν αφορά μόνο σε ένα γονιό. Αφορά στο σύνολο της οικογένειας και πρωτίστως λειτουργεί κατά τη ψυχοσιαναισθηματικής ισορροπίας και ανάπτυξης του θιγόμενου ανηλίκου.
Φωνή για τα παιδιά
Η συγκέντρωση δεν είχε χαρακτήρα αντιπαράθεσης αλλά κραυγή αγωνίας και ευθύνης. Οι συμμετέχοντες ζήτησαν να αναγνωριστεί θεσμικά ότι η συστηματική αποκοπή ενός παιδιού από τον έναν γονέα χωρίς πραγματικό λόγο βλάπτει σοβαρά τη συναισθηματική και ψυχική του ανάπτυξη.
Στα πλακάτ αναγραφόταν «Τα παιδιά δεν αντέχουν άλλο πόνο», «Η γονική αποξένωση δεν έχει φύλο», «Όχι άλλα χαμένα χρόνια», «Η αγάπη δεν διαγράφεται με δικαστικές σφραγίδες» αναδεικνύοντας τη συναισθηματική διάσταση της συγκέντρωσης.
Ιδιαίτερη ένταση είχε η ανθρώπινη διάσταση της συγκέντρωσης. Φωτογραφίες παιδιών, ημερομηνίες τελευταίας επαφής και λέξεις αγάπης αποτέλεσαν υπενθύμιση ότι πίσω από τους νομικούς όρους υπάρχουν πραγματικές παιδικές ζωές.
Κριτική στο σύστημα Δικαιοσύνης
Σημαντικό μέρος των μηνυμάτων στράφηκε και στην ελληνική Δικαιοσύνη, με αναφορές στην έλλειψη εμπιστοσύνης σε δικαστικές αποφάσεις που – όπως καταγγέλλεται – συχνά διαιωνίζουν την αποξένωση αντί να την αποκαθιστούν. Οι συγκεντρωμένοι τόνισαν την ανάγκη για έγκαιρη παρέμβαση, για εξειδικευμένη κατάρτιση δικαστών και κοινωνικών λειτουργών, για εφαρμογή της αρχής του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού στην πράξη και όχι μόνο στη θεωρία.
Συγκέντρωση με αξιοπρέπεια και σαφές μήνυμα
Η παρουσία στο Σύνταγμα χαρακτηρίστηκε από ηρεμία, σεβασμό και αξιοπρέπεια. Δεν υπήρξαν εντάσεις· αντίθετα, κυριάρχησε ένα κλίμα συλλογικής ευθύνης και αλληλεγγύης. Η σιωπή πολλών στιγμών ήταν πιο ηχηρή από συνθήματα, δίνοντας χώρο στις σκέψεις όσων παρακολουθούσαν. Στιγμές σιωπής, τα βλέμματα των συμμετεχόντων και τα προσωπικά μηνύματα στις πινακίδες έδωσαν μεγαλύτερη βαρύτητα από οποιοδήποτε σύνθημα.
Η συγκέντρωση έκλεισε με το μήνυμα ότι ο αγώνας δεν τελειώνει με μία ημέρα μνήμης. Αντίθετα, αποτελεί συνεχή διεκδίκηση για:
- τα δικαιώματα των παιδιών στην οικογενειακή ζωή,
- τη διατήρηση των ουσιαστικών δεσμών τους με και τους δύο γονείς,
- μια κοινωνία που προστατεύει και δεν τραυματίζει.
Η 25η Απριλίου 2026 άφησε ένα σαφές αποτύπωμα στο Σύνταγμα:
Η γονική αποξένωση δεν αποτελεί ιδιωτική διαφορά μεταξύ ενηλίκων. Είναι ζήτημα ανθρωπίνων και παιδικών δικαιωμάτων και αφορά την κοινωνία στο σύνολό της.
Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο:
Η συγκέντρωση της 25ης Απριλίου 2026 στο Σύνταγμα αποτέλεσε άλλη μία υπενθύμιση ότι ο αγώνας για τα παιδιά, για την ουσιαστική γονεϊκή παρουσία και για μια δικαιότερη αντιμετώπιση από την Πολιτεία, συνεχίζεται.
Ακολουθεί σύντομο βίντεο με τοποθετήσεις των παρευρισκόμενων: