Της Έφης Αργυροπούλου
Είμαστε 7 χρόνια χωρισμένοι με τον πατέρα των παιδιών μου και τα τελευταία 3 χρόνια έχουμε συνεπιμέλεια, μια βδομάδα τα έχω εγώ τα παιδιά και μια ο μπαμπάς εναλλάξ.
Τι μου έχει μάθει η ΣΥΝΕΠΙΜΕΛΕΙΑ;
Μου έχει μάθει ότι ο έλεγχος είναι ψευδαίσθηση.
Δεν μπορείς να ελέγχεις τα πάντα — ούτε το άλλο σπίτι, ούτε τις επιλογές του άλλου γονέα. Μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τι εξαρτάται από σένα και τι όχι.
Και ότι η αγάπη δεν μετριέται σε ώρες. Μετριέται στη σταθερότητα, στη συνέπεια, στο “είμαι εδώ” όταν έχει σημασία.
Μού έμαθε ότι δεν μπορώ να είμαι παντού, αλλά μπορώ να είμαι παρών. Ότι δεν χρειάζεται να κάνω τα πάντα τέλεια – χρειάζεται να είμαι σταθερή, να κρατάω τον λόγο μου, να επιστρέφω, ξανά και ξανά.
Μού έμαθε να αντέχω τη σιωπή, τα μισά νέα, τα “δεν ξέρω τι γίνεται όταν δεν είμαι εκεί”. Και να μην αφήνω αυτό να με σκληραίνει απέναντι στα παιδιά μου.
Μού έμαθε να καταπίνω τον θυμό μου χωρίς να τον εξαφανίζω. Να τον δουλεύω μέσα μου, όχι μπροστά τους. Να μην τον κληρονομήσουν.
Μού έμαθε να μη βάζω τον εγωισμό μου πάνω από την ευτυχία τους και ό,τι διαφορές και να έχω με τον μπαμπά τους να μην ξεχνώ ότι όσο έχουν εμένα ανάγκη, ακριβώς το ίδιο έχουν και τον μπαμπά τους!
Μού έμαθε ότι η αγάπη δεν αποδεικνύεται με μάχες, αλλά με επαναλήψεις. Με το ίδιο φιλί στην πόρτα. Με το ίδιο “είμαι εδώ” ακόμα κι όταν πονάει.
Μού έμαθε να αποχαιρετώ χωρίς ενοχή. Να μη νιώθω λιγότερος γονιός τις μέρες που δεν είμαστε μαζί. Να εμπιστεύομαι ότι ο δεσμός μας δεν σπάει από αποστάσεις.
Και ίσως το πιο δύσκολο: μ’ έμαθε να μεγαλώνω χωρίς χειροκρότημα.
Να κάνω το σωστό χωρίς μάρτυρες. Να συνεχίζω, γιατί αυτός είναι ο ρόλος μου.