Ονομάζομαι Δ.Σ και θα ήθελα να αναδείξω τη δική μου ιστορία, που εξαιτίας παραλείψεων και αδιαφορίας των κοινωνικών και δικαστικών αρχών κατέληξα να είμαι μακριά από τα παιδιά μου. Για αυτά τα παιδιά, η δικαιοσύνη έκρινε ότι είναι καλύτερα να διαβιούν με τον πατέρα τους και τους συνδιαμένοντες οικείους του. Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή.
Υπήρξα μητέρα, γυναίκα και πιστή σύζυγος επί 14 χρόνια. Μια μητέρα, γυναίκα, σύζυγος που δεν αντιδρούσε, σώπαινε, υπέμενε και υπέφερε μέσα της αλλά και συνέχιζε αδιάκοπα να στηρίζει και να προσφέρει στην οικογένεια που δημιούργησε τόσο συναισθηματικά όσο και υλικά δίχως να λαμβάνει μια τυπική αναγνώριση.
Έφτασα στο σημείο μετά από αρκετές μονόπλευρες προσπάθειες διατήρησης της οικογενειακής εστίας, να σπάσω τη σιωπή μου και να τα γκρεμίσω όλα. Να δώσω ένα τέλος σε ένα τοξικό περιβάλλον που εν τέλει επηρέαζε τόσο τη ζωή μας ως γονείς, όσο και των δύο ανήλικων παιδιών μας. Συνέχισα και μετά τη διάσπαση της οικογενειακής συμβίωσης να στηρίζω τα δυο ανήλικα τέκνα μας, πλέον ηλικίας 8 και 13 ετών. Για τη δική μου αντίληψη τα παιδιά αυτά βίωναν έναν τοξικό αδιάφορο ναρκισσιστή πατέρα που απλώς υπήρχε ως παρουσία αλλά δεν ζούσε μαζί μας. Για την δική μου αντίληψη τα παιδιά αυτά θα μπορούσαν να θεωρηθούν θύματα ενδοοικογενειακής βίας.
Μετά τη διάσπαση της συμβιώσεις με των γονέων, ως μητέρα που ανέλαβα και την επιμέλεια των δύο ανηλίκων παιδιών μας, με τη δυναμικότητα και σταθερότητα της παρουσίας μου, ευελπιστούσα να βάλω τα θεμέλια για την ανάπτυξη δύο μεταγενέστερα υγειών ενήλικων προσωπικοτήτων. Ο πρώην σύζυγός μου, εν ενεργεία αστυνομικός και πατέρας των παιδιών, παρουσίαζε εαυτόν στον κοινωνικό μας περίγυρο και στα παιδιά μας ως θύμα λεκτικής κακοποίησης εκ μέρους μου.
Η γονική μέριμνα που ασκούσα μετά τη διάσπαση της συμβίωσης με τον πατέρα των παιδιών μας ήταν βασισμένη στην ειλικρίνεια, ίσως με μια αθώα προσέγγιση εκ μέρους μου. Προς έκπληξη μου, ο μεγάλος γιός μας σταδιακά ανέλαβε εξουσίες και ρόλους πατρικούς εντός του σπιτιού. Επηρεασμένος από τοις προσεγγίσεις του πατέρα του και τα διαστρεβλωμένα βιώματα που του μετέδιδε ο πατέρας του, οδηγήθηκε σταδιακά σε πλάνη την οποία σύντομα μετέτρεψε σε δική του αλήθεια. Πολύ σύντομα αυτή του την αλήθεια άρχισα να τη βλέπω αποτυπωμένη ως ιδία μαρτυρία σε κάθε έγκληση, σε κάθε αγωγή, σε κάθε δικόγραφο, που εγείρε κατά μου ο πρώην σύζυγος. Σταδιακά ο πατέρας του, του δημιούργησε ενοχές, αρνητικές και ψευδείς αναμνήσεις, του έμαθε να ψεύδεται, να αποκρύπτει αληθινά γεγονότα με σκοπό και μόνο να με εκδικηθεί και να αποξενώσει τα παιδιά από τη μητέρα τους.
Ποιο τελικά θεωρείται ως το πιο εύκολο μέσο για να καταστραφεί η ψυχική δυναμική μιας μητέρας; Πιο θεωρείται ταυτόχρονα το πιο δύσκολο κομμάτι για να μην υποκύψει μια μητέρα; Φυσικά τα ίδια της τα παιδιά. Τα παιδιά είναι ο «εύκολος» στόχος – παράλληλα όμως είναι και η κινητήριος δύναμη για έναν γονιό, ώστε να πολεμάει μέχρι να πεθάνει για αυτά.
Η απώλεια των παιδιών από έναν γονέα και η απομάκρυνση τους εσκεμμένα και αδικαιολόγητα είναι για εμένα το δεύτερο χειρότερο και βαρύτερο βασανιστήριο μετά τον θάνατο τους. Κανένας δεν μπορεί να αντιληφθεί τον πόνο και την καθημερινή δυστυχία της αποξενωμένης μητέρας που βιώνει την έλλειψη των παιδικών φωνών, της φροντίδας, της επαφής με τα παιδιά της. Είναι μια κινούμενη παλέτα χρωμάτων και συναισθημάτων, αυτός ο μικρόκοσμος κάθε μητέρας με τα παιδιά της, που ζούσαν τόσα χρόνια δίπλα της και την αγαπούσαν δίχως να ξεχωρίζουν τους γονείς τους.
Η γονεϊκή αποξένωση, στοχευμένη και ως έκφανση εκδικητικότητας, επιφέρει μόνο τραύμα και συναισθηματική ανασφάλεια στα παιδιά, έλλειψη ενσυναίσθησης (καθώς συνυπάρχουν δίπλα σε μια μητέρα που νομίζουν ότι δεν τα θέλει, δεν τα σκέφτεται δεν τα αγαπά). Και αυτή η μητέρα και κάθε μητέρα, όπως και εγώ, θα ζει μόνη της μέχρι κάτι να αλλάξει, κάποιος να αντιληφθεί ότι όλα ήταν τα λάθη εις βάρος της. Αυτή η μητέρα πλέον ζει, έχοντας μια ανοικτή πληγή που ρέει μονίμως ασταμάτητο πορφυρό αίμα, γλύφοντας πληγές που δεν κλείνουν. Καλείται να παλεύει στο διηνεκές με τη θλίψη της και τις ενοχές της (πλασματικής ή μη).
Μόνο όταν καταφέρει να κλείσει τις πληγές της (ακόμα και αν δεν γυρίσουν πότε τα παιδιά ξανά δίπλα της), θα λυτρωθεί από αυτό το βασανιστήριο της. Μοιάζει όμως αυτό να μην τελειώνει ποτέ. Είναι μια σκιά που ως γονέα σε συνοδεύει μόνιμα. Ένα αμείλικτο βάρος, ένα σκοτάδι.
Σ.Σ.: αφιερωμένο σε κάθε γονιό που πρέπει να μάχεται για να ξανακερδίσει την σχέση του με τα παιδιά του.